بسم الله الرحمن الرحیم

به سپیده سوگند

در راه مانده بودم، بی‌کس

و در همیان قلبم، اندکی محبت باقی

نه راهی بود و نه ردی

بیابان در پیش‌رو و بیابان در پشت سر

که به ناگاه پیام داد :" به سپیده سوگند

و به قرار شب در خویش او تو را از یاد نبرده

ناخوشنود نگشته از تو

سرور و سالار و رب و پرودگار تو

و سرانجام برایتان نیکوتر از سرآغاز است

و به عطایش خوشنودت خواهد ساخت

مگر نه یتیم‌ات یافت و پناهت داد؟

گمگشته‌ات دید و راهت نمود؟

نیازمندت یافت و بی‌نیازت کرد؟

پس یتیم را خوار مکن

و پرسش‌گر را مران

و موهبت پروردگارت را بازگوی"